Een kat eet zonder dik te worden

Een kat eet zonder dik te worden

Onderzoek heeft uitgewezen dat meer dan 70% van de huisdieren in Nederland te dik zijn. Net als mensen eten onze huisdieren over het algemeen te veel en bewegen te weinig. De 16-jarige kater Pluis kon echter eten wat hij wilde, maar werd steeds magerder en lekker lui liggen was er ook niet meer bij.

De bazin van Pluis zuchtte eens diep toen ze de kater in zijn reismandje voor me op tafel zette: “ik heb Pluis de laatste twee maanden al drie keer ontwormd, maar hij blijft zo mager.” Pluis zelf leek er niet zo mee te zitten en stapte kwiek en alert uit de mand. Het viel echter niet mee om Pluis te onderzoeken want hij was behoorlijk rusteloos. Terwijl de assistente probeerde Pluis op de onderzoekstafel te houden, stelde ik nog wat aanvullende vragen. “Hoe staat het met z’n eetlust en z’n drinkgedrag?” “Hij eet als een bouwvakker en heeft vorige week nog de karbonade van mijn bord gestolen. Het lijkt wel of hij nooit genoeg heeft. Af en toe lijkt hij chagrijnig van de honger. Ook zie ik hem regelmatig drinken, niet alleen uit de waterbak, maar ook buiten uit de vijver,” luidde het stellige antwoord van Pluis’ eigenaresse. Lichamelijk onderzoek van Pluis leverde slechts een paar afwijkende gegevens op. Zo was alleen de hartslag van Pluis veel te snel en had hij een klein bijgeruis. Toch leverde deze gegevens in combinatie met de antwoorden op mijn vragen mij genoeg informatie op om een idee te hebben in welke richting ik moest gaan zoeken. “Ik verdenk Pluis van een te snel werkende schildklier en wil hem graag vannacht hier houden zodat ik morgenochtend zijn bloed kan onderzoeken,” vertelde ik de eigenaresse. “Vanaf nu krijgt hij geen eten meer, zodat hij morgenochtend nuchter is voor het onderzoek. Behalve de hoeveelheid schildklierhormoon in zijn bloed wil ik ook zijn nierfunctie en suikergehalte controleren omdat katten van Pluis’ leeftijd soms meerdere problemen tegelijkertijd kunnen hebben.” Pluis’ eigenaresse ging hiermee akkoord en Pluis ging in één van onze opnamekooien. Pluis zelf was het hiermee helemaal niet eens en liet zijn ongenoegen blijken door regelmatig met zijn poten door de tralies uit te halen naar eenieder die voorbij liep.

Geen verdoving

Ondanks het feit dat Pluis een beetje chagrijnig was kon ook bij hem zonder verdoving bloed worden afgenomen uit zijn halsader. Meestal ook tot mijn verbazing laten de meeste katten een bloedafname goed toe en hoeft er slechts zelden een kat hiervoor onder narcose gebracht te worden. Nadat ik het bloed in verschillende buizen met ontstollings middel had gedaan en verder bewerkt had, bracht ik de monsters in in onze bloedanalyse-apparatuur. Een klein half uurtje daarna waren de uitslagen al bekend en belde ik Pluis’ eigenaresse om deze te bespreken. Zoals verwacht had Pluis’ een sterk verhoogd gehalte aan thyroxine T4 – het schildklierhormoon- in zijn bloed. Aan zijn nieren mankeerde hij gelukkig niets en ook was het suikergehalte in zijn bloed normaal.

Goedaardige woekering

De oorzaak van hyperthyreoïdie- te snel werkende schildklier- is bij katten vaak een zwelling in één of beide schildklieren. Gelukkig zijn deze woekeringen bij katten meestal goedaardig. Deze ziekte komt nogal eens voor bij dieren die ouder zijn dan 10 jaar en wordt evenveel gezien bij mannelijke- als bij vrouwelijke dieren. Opmerkelijk is wel dat we deze aandoening vooral zien bij de gewone huiskatten. Bij Siamese of Himalaya-katten zien we deze afwijking eigenlijk nooit. Het meest opvallende symptoom bij deze ziekte is het vermageren ondanks dat de dieren behoorlijk veel eten, daarbij drinken en plassen zij ook meer dan normaal. Andere symptomen zijn af en  toe braken en/of diarree. Zoals ook bij Pluis het geval was zijn de dieren kwiek en alert en hyperactief. Soms zelfs agressiever dan normaal. Bij onderzoek valt op dat de dieren snel gestrest zijn. Omdat de symptomen meestal geleidelijk ontstaan en langzaam erger worden zal niet iedere eigenaar snel de problemen herkennen en met het dier naar de dierenarts gaan.

Behandeling

Er zijn in theorie drie behandelingsmethoden mogelijk. Helaas is de behandeling met radioactief Jodium alleen in Gent (België) mogelijk. Kosten ongeveer 550 euro. Dit omdat er voor het toedienen van radioactief Jodium aan een dier speciale vergunningen en faciliteiten zijn vereist. Bovendien moet een dier na toediening één tot zes weken in quarantaine verblijven om te voldoen aan de stralingsregels. Desondanks wordt deze behandeling door sommigen als de meest optimale beschouwd omdat alleen afwijkend schildklierweefsel wordt aangetast. In Nederland blijft alleen de keuzemogelijkheid tussen een levenslange medicamenteuze- of een chirurgische therapie over. Beide therapievormen hebben zowel voor- als nadelen en een keuze hiertussen wordt voor ieder dier individueel gemaakt. Zo heeft de chirurgische therapie als grootste voordeel dat de afwijkende schildklier geheel wordt verwijderd waardoor het dier daar geen last meer van heeft. Nadelig in dit geval is dat de bijschildklieren- die vaak vergroeid zijn met de schildklier- niet altijd gespaard kunnen blijven waardoor het dier na de operatie zeer goed in de gaten gehouden moet worden om te voorkomen dat dit dodelijk afloopt. De operatie op zich is ook een risico voor patiënten die al een aantasting van de hartspier vertonen. Vaak worden deze dieren eerst met medicijnen voorbehandeld om de hartspier de kans te geven zich (gedeeltelijk) te herstellen. Tenslotte wordt de prijs van de operatie door veel katteneigenaren gezien als een groot nadeel. Een behandeling met medicijnen is betrekkelijk goedkoop, is makkelijk uitvoerbaar en de bijwerkingen zijn gering. Keuze voor deze mogelijkheid houdt echter in dat een dier voor de rest van zijn leven dagelijks medicijnen toegediend zal moeten krijgen omdat het probleem hiermee niet definitief wordt opgelost: wanneer men stopt met de medicatie komen de klachten terug. Tevens is het van belang dat een eigenaar zorgvuldig met de medicijnen omgaat en deze bijvoorbeeld met handschoenen aan ingeeft. Deze medicijnen remmen immers de schildklier zowel bij de kat als bij de mens! Heeft u moeite met de medicatie indienen? Weigert uw kat pillen te slikken? Klik dan hier voor tips.

Afloop

Vanwege Pluis’ leeftijd en de aantasting van z’n hartspier koos de eigenaresse van Pluis voor de medicinale behandeling van zijn ziekte. Het ingeven van tabletten lukte nu nog heel goed. Omdat Pluis nog steeds zo’n honger had vrat hij zelfs de tabletten uit onze handen. Dat zou wel anders worden als de tabletten hun werk gingen doen en de schildklier werd geremd. Volgens Pluis’ baasje was het vroeger echter ook geen probleem geweest om hem tabletten in te geven. Een maandje na het begin van de therapie controleerde ik Pluis’ bloed nogmaals. Dit onderzoek wees uit de hoeveelheid tabletten die ik hem voorgeschreven had genoeg was om de schildklier op een normaal niveau te laten werken. Pluis’ bloedwaardes werden gedurende twee jaar nog ieder half jaar gecontroleerd totdat hij op 18-jarige leeftijd in zijn slaap overleed.

Geschreven door Drs. Diana van Houten, dierenarts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *