Katten ruzie onderling: vechtwonden en abcessen

Katten ruzie onderling: vechtwonden en abcessen

Katten vechten, dat hoort erbij. Iedereen kent het alles doordringende gehuil, overgaand in oorverdovend gekrijs, van vechtende katten. Bij voorkeur vechten ze ’s nachts, als jij net lekker ligt te slapen. Ik tel altijd mijn katten als de overbekende vechtgeluiden mijn slaapkamer binnendringen: één, twee, drie; gelukkig, ze zijn er allemaal. Meestal vallen de verwondingen na een vechtpartij tussen katten wel mee, al moet er soms er een dierenarts bij komen.

Een confrontatie tussen twee katten loopt gelukkig meestal met een sisser af. Wat je kat echter na een vechtpartij met een soortgenoot te wachten kan staan is de vorming van een abces. Tijdens het vechten kunnen nagels met straatvuil of tanden vol bacteriën diep binnendringen in de huid van uw kat. Het probleem is dat de gaatjes die hierdoor ontstaan binnen een paar uur dichtgroeien, zodat het straatvuil en de bacteriën opgesloten zitten onder de huid. Het lichaam gaat in verweer tegen de viezigheid en er ontstaat ontstekingsmateriaal dat geen kant op kan. Uw kat plaatst er uiteraard niet zelf een train in, dus hoopt het zich op onder de huid en vormt er zich een abces: een grote bult vol met pus.

Abcessen zien we op alle mogelijke plekken ontstaan. Op de rug kunnen ze enorme vormen aannemen: de patiënt lijkt er namelijk in het begin weinig last van te hebben en de ontsteking heeft door het losse onderhuidse bindweefsel alle ruimte om zich flink uit te breiden, zodat een rugabces van 20 bij 10 cm geen uitzondering is. De patiënt wordt vaak pas aangeboden wanneer het abces opengesprongen is en de pus langs het lijf van het diertje druipt. In de poot kan de ontsteking niet zoveel kanten op: er is weinig ruimte om te groeien. Verder geven patiënten bij een ontsteking aan de poot al heel snel pijn aan, waardoor ze op het spreekuur komen voordat het abces de kans krijgt om zich erg uit te breiden.

Alle abcessen hebben de neiging vroeg of laat open te barsten. Soms genezen ze daarna prima met of zonder antibiotica. Vaak echter heeft ook deze natuurlijke opening de neiging zich veel te vroeg te sluiten, waardoor zich opnieuw pus ophoopt. Hetzelfde kan gebeuren wanneer je in de spreekkamer met mes het abces opent, het goed spoelt en antibiotica meegeeft. Te vroege sluiting kan een terugkeer van het probleem geven. Wil je dit voorkomen dan zou een eigenaar de openingen die je gemaakt hebt dagelijks open moeten houden met antibioticazalf of met een spuit met betadine (desinfectie). Wij hebben gemerkt dat eigenaren dat heel onplezierig vinden. Bovendien is het voor de patiënt een bijzonder vervelende dagelijks terugkerende behandeling. Wij hebben een manier ontwikkeld die acceptabel is voor patiënt en cliënt en die bovendien nog nooit gefaald heeft.

Erger is het meestal als een kat door een hond gegrepen wordt. Als een kat een dergelijke confrontatie overleeft, is vaak intensieve chirurgie nodig om de wonden te helen en moet alles op alles gezet worden om het dier in leven te houden. Mijn eigen kat heeft een jaar geleden een confrontatie met een hond overleefd, maar dat was wel op het nippertje. Slobje, mijn kater, heeft namelijk de neiging om alles wat hij tegenkomt kopjes te geven: mensen, andere katten, maar ook honden. Eén hond was daar dus duidelijk niet van gediend. Slobje werd ’s morgens om half negen in ernstige shocktoestand door mijn vriend de kliniek binnengebracht: de darmen hingen eruit, één nier lag los in de buik, de huid was tot bij de aanhechting op de rug aan beide zijden losgereten: hij was letterlijk verscheurd. Het hondenkwijl lag in plakken op zijn onderkoelde lichaam. Zijn lichaamstemperatuur was niet meer te meten, dus onder de 32 graden Celsius. Wij hebben hem geopereerd en hij heeft het gehaald: een wondertje op vier poten.

Op de buikchirurgie zal ik verder niet ingaan. Het onderwerp deze keer is wonden en abcessen, en Slobje had enorme huid- en buikwonden. Je kunt je voorstellen dat huidwonden die door bijttrauma zijn veroorzaakt heel erg verontreinigd zijn: katten- en hondenbekken zijn enorme bacteriehaarden. Het is allereerst essentieel dat je de ontsteking die onomkeerbaar op gaat treden adequaat bestrijdt met antibiotica. Nog voor de operatie begint, krijgt het verwonde dier al antibiotica toegediend en daar ga je na de operatie, afhankelijk van de ernst van de verwondingen, nog minimaal vijf dagen mee door. Huidwonden, klein of groot, worden allemaal volgens hetzelfde chirurgische principe behandeld: het wondtoilet. Allereerst scheer je de wondgebied zorgvuldig: hierbij dek je de wond af, zodat er geen kleine haartjes in gaan zitten. Je reinigt het gebied rondom de wond volgens chirurgische reinigingsprincipes en de operatie kan beginnen.

Bij chirurgie creëer je allereerste verse wondranden, die mooi te sluiten zijn met goed gekozen hechtmateriaal. Je zorgt ervoor dat je zoveel mogelijk rommel uit het wondgebied verwijdert. Bij bijtwonden worden vaak haren de diepte ingebeten en die moet je allemaal, of in ieder geval zoveel mogelijk, weg zien te halen. Als de wonden sterk verontreinigd zijn, is het heel belangrijk dat er geen hechtmateriaal in de diepte gelegd wordt. Wij hebben de gewoonte om een wond in meerdere lagen te sluiten, maar bij ernstig bijttrauma moet je er, ondanks zorgvuldig reinigen, rekening mee houden dat er nog steeds verontreiniging in de diepte kan zitten. Wanneer je dan een wond helemaal sluit en ook nog eens hechtingen in de diepte legt, kun je er bijna zeker van zijn dat deze diepe hechtingen eruit zweren. Vaak kun je beter kiezen voor een hechtmethode waarbij je slechts één hechtlaag legt waarmee je de huid netjes, maar niet helemaal sluit: je laat een paar openingen in de wond.

Via deze openingen kan wondvocht en ontstekingsmateriaal afvloeien dat onder de huid hechtingen in de diepte gevormd wordt. Deze openingen zouden zonder drain binnen één dag weer dichtzitten, dus er moeten drains geplaatst worden. Een drain is een buisje van elastisch materiaal, dat het vocht uit de diepte van de wond laat afvloeien naar buiten. Bij het sluiten van een grote diepe wond blijft er vrijwel altijd een holte achter en de drains zorgen ervoor dat het wondvocht dat gevormd wordt niet blijft staan in die holte, waar zich opnieuw pus zou kunnen vormen. Elke dag moeten de drains losgehaald worden. Het wondvocht dat door de gaatjes naar buiten komt, zorgt ervoor dat de drains vastkoeken aan de kunstmatige openingen, waardoor deze zich gaan sluiten. Door dagelijks minimaal twee keer de drains los te maken van de drainopeningen en te reinigen, kan het wondvocht blijven afvloeien zolang het nodig is.

Geschreven door Paula Hendriks, in samenwerking met Dierenkliniek Zuiderkraag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *